Agnieszka Piwar: W Polsce od
lat dziewięćdziesiątych obowiązuje definicja śmierci oparta na
kryteriach mózgowych. Występuje Ojciec jako zdecydowany jej
przeciwnik. Dlaczego?
O.
Jacek Norkowski: Definicja ta jest przedmiotem mojej krytyki, z
powodów etycznych i naukowych uważam ją za całkowicie
niesłuszną. Definicja śmierci
mózgowej zawarta jest w dokumencie harwardzkim. Jego kryteria
sprowadzają się do umożliwiania orzekania śmierci człowieka na
tej podstawie, że stwierdzono u niego śpiączkę określoną jako
nieodwracalna i w ramach tej śpiączki bezdech oraz brak odruchów
nerwowych w obrębie głowy.
W samym raporcie
harwardzkim nie ma żadnego merytorycznego uzasadnienia dla uznania stanu śpiączki za stan śmierci człowieka. Jego autorzy
podali jako uzasadnienie dla takiej decyzji to (nie było uzasadnienie od
strony medycznej) brak miejsca w
szpitalach, i że w przypadku chęci pobrania narządów brak
takiej definicji śmierci powodowałby kontrowersje. Zatem do
rozwiązania tych kontrowersji wprowadzono nową definicję śmierci. Potem tylko autorzy dokumentu podali, jak to technicznie wykonać, żeby postępowanie lekarza zmieściło się w ramach
obowiązującego prawa. Generalnie nawet nie trzeba zmieniać prawa,
ponieważ jeśli uznamy ten stan za śmierć, to on wchodzi w te
rubryki prawne, które mówią o śmieci.

