Na początku 2018 roku, do mojego domu rodzinnego przyszedł facet podający się za przedstawiciela Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Oficjalny cel wizyty był zaskakujący. Bezpieka dowiedziała się, że planuję wyjazd do jednego z krajów objętych konfliktem zbrojnym. Funkcjonariusz przyszedł mi oznajmić, że martwią się o moje bezpieczeństwo, więc jego wizyta oficjalnie miała charakter rzekomej troski o mnie.
Skąd się dowiedzieli o moich planach wyjazdowych, skoro wtedy nigdzie jeszcze tego nie ogłaszałam? Nie mam pojęcia. W każdym razie sytuację wykorzystali jako okazję do próby zwerbowania mnie. W zasadzie nie mam o to pretensji, że chcieli pozyskać dziennikarkę, która sporo podróżuje za granicę. Problem polega na tym, że najwyraźniej nie chcieli uszanować mojej stanowczej odmowy współpracy.
Przypuszczam, że z mojego portretu psychologicznego wyszło im, iż jeśli chcą mnie podejść, to należy zacząć ze mną rozmawiać tylko i wyłącznie w sposób uprzejmy. I tak też faktycznie było. Funkcjonariusz, który mnie podchodził był bardzo grzeczny. Przyznaję, że z początku byłam tak oszołomiona, iż nie zajarzyłam o co mu chodzi. W pierwszym momencie raczej łyknęłam opowieść o tym, że martwią się o moje bezpieczeństwo.

