To zdumiewające, że wielcy tego świata nie wyciągnęli jeszcze
wniosków z historii. Spisane ludzką ręką cztery tysiące lat dziejów, a
oni wciąż ślepi i głusi na wołania przodków. Pycha kroczy przed
upadkiem, dlatego jesteśmy u schyłku pewnej epoki – gdzieś między starym
i nowym imperium. Czy mamy powód do rozpaczy?
Teraz już wiem, że po fazie rozkładu, trwającym okresie dekadencji i
zbliżającej się utracie nadziei, przyjdzie czas na zryw. W międzyczasie
wyłonią się święci naszych czasów, „którzy wzniosą sztandar obowiązku i
służby przeciw zdeprawowaniu i rezygnacji”. Po nich przyjdą pionierzy,
którzy dobiją gnijący świat, obalą go, a na jego zgliszczach narodzi się
coś nowego.
Zrozumiałam to dzięki pewnemu Brytyjczykowi. Sir John Glubb’owi (1897-1986) –
bo o nim mowa – który w publikacji „Cykl Życia Imperium” spogląda na
bieg historii z niespotykaną uczciwością. Osobiste życiowe koleje losu
pomogły mu uwolnić się od wpływów naturalnego nacjonalizmu wbudowanego w
każdego z nas. Będąc synem wysokiej rangi żołnierza w służbie czynnej
Królewskich Inżynierów, od dzieciństwa podróżował po świecie, dzięki
czemu jego młodzieńczy umysł otworzył się na wiele kultur. W dorosłym
życiu sam został oficerem, a sławę zyskał jako dowódca Transjordańskiego
Legionu Arabskiego w latach 1939-1956. W późniejszych badaniach nad
historią przemierzył tysiące lat i znalazł powtarzającą się
prawidłowość. Dzięki niej zrozumiał dlaczego Imperium Brytyjskie upadło,
i dlaczego upadły wszystkie imperia przed nim. Ze zdumiewającą precyzją
wyliczył i opisał przebieg kolejnych etapów znanych mu supermocarstw.
