Pod koniec września gościłam na Festiwalu Współczesnego
Dziennikarstwa w Soczi. Cykliczną imprezę organizuje Związek
Dziennikarzy Rosji. Tegoroczna edycja różniła się od poprzednich, gdyż
do tysiąca dwustu rosyjskich żurnalistów dołączyła garstka
przedstawicieli tego zawodu zza granicy.
Z racji napisania książki „Widziane z Moskwy i nie tylko” (oraz – być
może – mojego miłego usposobienia) zaproszenie trafiło również do mnie.
Podczas panelu „Rola mediów w kształtowaniu stosunków
polsko-rosyjskich. Klimat może być lepszy” mówiłam m.in. o tym, że
pomysł na książkę – na łamach której podjęłam dialog z Rosjanami –
zrodził się z buntu wobec chorej i szkodliwej rusofobii oraz potrzeby
serca. Wyjaśniłam, że gdybym żyła w czasach Układu Warszawskiego – czyli
wtedy, kiedy na linii Warszawa-Moskwa było oficjalne (i, bądź co bądź,
wymuszone) słodkie buzi-buzi – to wówczas, również w ramach buntu,
takiej książki z pewnością bym nie napisała. Po prostu uważam, że
koniunkturalizm dziennikarzom nie przystoi.
